Bir gün emekli olursak yapacağımız şeyleri imgelerken, bir dağ evi alıp katkısız sebze yetiştirmek vazgeçilmezlerimizdendir. Kent hayatı bizi o kadar yormuş, temiz havaya, doğal yiyeceklere o kadar özlem duymuşuzdur ki tüm bu doğallıkların ulaşılması güç şeyler olduğunu düşünürüz. Ulaşılması güç olan, pahalıdır!

Peki, gerçekten öyle mi?
Gerçekte, tüm bu özlem duyduğumuz doğallıklar pahalı değil, tersine çok da ucuzdur. Ancak bize bu böyle öğretilmemiştir. Belki de evrenkentlerde, sunulan - istenen ilişkisi anlatılırken bir şeyler atlanmıştır. Eğer alışveriş yapıyorsak işletmeci bize sürekli olarak pahalı olan ürünü över. Serginin arkasına gizlenmiş ucuz ve uygun ürünlere, ancak bütçemizin işletmecinin övdüğü ürün için yeterli olmadığını söyleyip alışverişten vazgeçmek üzereyken ulaşırız.

Vazgeçtiğimiz şey özümüz!
Yaşamımız boyunca çoğu şeyden vazgeçiyoruz. Gerçekte, yaşarken kazandıklarımızı ve yitirdiklerimizi karşılaştırmaya, düşünmeye yetecek kadar küçük bir süreyi bile kendimize ayırmıyoruz. Özümüzden vazgeçiyoruz!

Bizim olan şeyi düşlememize gerek yok!
Hiçbir insan kendisinin olan bir şeyi düşlemez. Ocakta, pişirilmeyi bekleyen yemeğe özlem duymamıza gerek yok! Pişiriverin!

Bu dünya bizim. Temiz ve güzel bir dünya için özlem duymayı, bugün yaşamamız gerekenleri geleceğe ertelemeyi bırakalım!

Özümüzü, bizim olanı, dünyamızı koruyalım.

Yeşil bir dünya için!

Saygılarımla,
Emre Kurnaz